Natuurbeleving
Filosofie & wetenschap
Plaats reactie


NicolaasP



Superlid
Superlid
Lid sinds: 31-3-2010
Antw.: 6072
Zo Apr 28, 2019 11:23 am Reageer met quote

Kikkervisjes vangen, ze zien opgroeien in een oude weckfles, die bizarre metamorfose kunnen aanschouwen, ze in leven houden met de watervlooien uit de gracht op de hoek. Mierensteden bekijken, gewoon een tuintegel oplichten. Schrikken van een Vliegend Hert dat onverhoeds op je voorhoofd knalt bij het fietsen. Duinhagedisjes zoeken, of rugstreeppadjes. Een IJsselmeerdijkje overdekt zien met doorzichtige wormpjes, glasaaltjes, jonge paling dus. Je vriendje wijzen op een grote snoek in het slootje achter de school, man daar moest je niet door gebeten worden, nog gevaarlijker dan piranha's hoor...De zomers vol van wespen, bijen, hommels, muggen, en zomer of winter, áltijd bromvliegen, en die nog veel grotere: strontvliegen die gelukkig niet binnen kwamen maar je alleen op de koeienvlaaien en hondenhopen zag. In de herfst Kruisspinnen met een lijf zo groot als een kekererwt, overal hooiwagens, overal kriebelende draadjes, de hersftdraden in de lucht.
Nog maar een klein greepje van wat er allemaal (nagenoeg) verdwenen is.

Ik vind dat heel verdrietig. Misschien kunnen we heel goed buiten al die levensvormen voortbestaan, maar wat is de wereld kaal geworden, saai geworden op het gebied van gewoon inheemse natuur waar kinderen als ik vroeger zo kostelijk mee bezig konden zijn, zich zo kostelijk aan vergapen konden.
Zo'n verschil in milieu/omgeving moet ongetwijfeld een verschil met zich meebrengen in de verhouding van kinderen tot de natuur.
Een verhouding die er niet is, minder is, of in ieder geval heel anders zal zijn.
Bij het opstarten van de computer krijgen we op windows de meest schitterende natuurtaferelen te zien. Ik kan er nog wel eens van genieten, maar altijd zal ik er de bijgedachte bij hebben: waar vind je dit nog. Bij een opname van een hagelwit strand van een eilandje ergens in de Stille Zuidzee, binnen een zoom van azuurblauw water waarin een kleine houten prauw ligt te dobberen kun je natuurlijk best nog wel even wegdromen, maar het kan niet anders of de gedachte komt op: ook daar zal wel plastic aanspoelen, ook daar zal het koraal wel bedreigd zijn, minder visvangst zijn, ook daar, zoals overal in de wereld, brengt een beeld van natuurschoon vooral een complex van gedachten aan alle mogelijke calamiteiten, bedreigingen en niet meer terug te draaien veranderingen door een in recordtijd recordaantal uitgestorven organismen met zich mee.
En dat is ook alweer zo verdrietig vind ik. Al die nare associaties die in je opkomen bij al die mooie plaatjes. En dat zal ik toch niet alleen hebben.

Wat is daar het gevolg van, want dat móet een gevolg hebben. Is dat schaamte (voor iets waar we als individu natuurlijk nooit verantwoordelijk voor kunnen zijn, maar dat toch wel aan ons mensen toegeschreven moet worden), of misschien weerzin, ergernis, frustratie. Of ontkenning, niet van willen weten, vermijding, verzet...volgende plaatje, andere zender, ja dat weten we inmiddels allemaal wel hoor, al dat gezeik over die vervuiling en toestanden...hou daar toch eens een keer over op...?

Hoe gaan kinderen/jongeren hier mee om? Hoe reageren ze op al dat negatieve dat tegenwoordig bijna overal iedere natuurbeleving zal begeleiden?



'Hate is never right, and love is never wrong.'

Roman Kent
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur e-mail Bekijk de homepage


Advertentie











Pagina 1 van 1

Plaats reactie